| jennie |
Wat triest toch!, wel een passend gedicht. sterkte
Friday 9 May 2008 om 09:51 uur
|
| jantien en friso |
Beste Irene, sterkte met je verdriet. Koester je mooie herinneringen. Troost je met de gedachte dat Noah nu in een mooie weide loopt met bloemetjes en vlindertjes, en niet meer benauwd is....... Liefs van Jantien
Friday 9 May 2008 om 09:55 uur
|
| Ben (gast) ip: 212.123.0.*** |
Veel sterkte Irene. Verdriet hoort er nu eenmaal bij.
Als kind verloor ik ook al enkele dieren: de kat en onze hond. Het duurt nog even dat je denkt dat ze er nog zijn door een geluid, een geur. Je hoopt dan nog steeds als de deur opengaat ze er staan. Zoals je het beschrijft kan je het vergelijken met een amputatie (heb ik gelukkig zelf niet meegemaakt). je verliest een been maar je blijft dat been voelen alsof het er nog is. Veel sterkte, je komt er wel doorheen en dan blijven er vele positieve herinneringen die je nog dikwijls zullen blij maken.
Friday 9 May 2008 om 10:04 uur
|
| irene |
Die vergelijking hoorde ik al eerder en het klopt vind ik. Maar ergens is het ook wel fijn dat je nog weet hoe hun vacht aanvoelt en hoe hun blaf klonk. Heel dubbel eigenlijk.
Friday 9 May 2008 om 10:08 uur
|
| Helma en Chester |
Irene,
Ik denk eerlijk gezegd dat je nooit vergeet hoe zijn vachtje voelde enz. Je hebt hem zo lang bij je gehad en zo vaak geknuffeld. Ik weet nog precies hoe onze hond voelde, de lekker lebber die je kreeg als hij bij je op schoot sprong.
Dat is inmiddels 12 jaar geleden......
Ik vind het prettig dat die (en nog vele andere) herinneringen nog zo levendig zijn.
Maar goed, het gedicht lezende ja, dan gaat de kraan wel snel open..
Het verdriet slijt, echt, maar wees dan blij en dankbaar met de prachtige herinneringen. Die neemt nooit iemand je meer af!!!!
Groetjes van Helma.
Friday 9 May 2008 om 10:52 uur
|
| Gunnar's, Jeppe's en Pezzo's Nynke |
Ach Irene, ik zit alweer te huilen.. Wat is het toch ontzettend verdrietig. Sterkte hoor meissie
Friday 9 May 2008 om 11:36 uur
|
| truus poel |
wat is dat toch met die Cavaliertjes!!! Mijn eerste hondje was een bastaardje, een vreselijk leuk en lief diertje. Aanhankelijk tot en met, ze kwam uit het asiel. Aan haar denk ik met heel veel plezier terug. Als ik aan mijn eerste Cavje denk, die nu 6 jaar geleden is overleden dan voel ik verdriet en gemis.....................Een gedichtje als dat van Irene is voldoende om mij met dikke tranen achter mijn computer te laten zitten.
Friday 9 May 2008 om 12:17 uur
|
| gretha1960 |
Oéf; dit raakt me héél erg zeg! Een héél mooi en ontroerend gedicht, dat ik niet snel zal vergeten...ik wens jou én al die anderen, die hun hondje moeten missen, heel veel sterkte toe met dit grote gemis!
Friday 9 May 2008 om 15:13 uur
|
| Marion & Storm |
Op mijn werk kijk ik soms even op de cavalierpage. Zit ik dus ineens te huilen. Goh Irene... wat een pakkende woorden. Ik heb nog niet hoeven meemaken een hondje te verliezen. Storm is ons 1e hondje. Ik wens je alle sterkte toe. Ik heb altijd (bij verliezen van mensen) een uitspraak die is "als je geen verdriet en gemis voelt heeft diegene ook niet veel voor je betekend" Dat dubbele gevoel. Iemand missen heeft namelijk ook iets moois. Nogmaals sterkte gewenst.... wat kan ik hier anders op zeggen...
Friday 9 May 2008 om 17:29 uur
|
| clim |
Met tranen lees ik dit gedicht,zo mooi...Het is alweer een jaar geleden dat we Mexx moesten laten inslapen en als ik dit dan lees gaat er weer vanalles door me heen.Het slijt wel Irene maar langzaam,heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet,ik voel met je mee.Gr.Clim
Friday 9 May 2008 om 22:19 uur
|
| Rolanda |
Sterkte Irene, ik denk nog vaak aan Kisha(mn kat), en ik word al gek met de gedachten, dat ik ooit afscheid zal moeten nemen van mn honden, ik probeer er zoveel mogelijk van te genieten, zodat ik fijne herinneringen eraan kan overhouden om het te koesteren wanneer ze er niet meer zijn. Ik hoop dat je verdriet een plekje mag krijgen.
Saturday 10 May 2008 om 10:16 uur
|
| franchipannie |
Beste Iene,
Leef erg met je mee, als ik jouw prachtige gedicht lees stokt men adem in men keel, zo erg om je lieveling te moeten afgeven dat grote verdriet en weten dat ieder dat vroeg of laat ook meemaakt. Dat idee alleen al dat er iets met één van men jongens gebeurt, dat kan mij vreselijk onrustig maken en moet ik erg slikken, dat idee alleen al, hen ooit te moeten afgeven , doet de tranen over men wangen lopen. Veel sterkte Irene
Saturday 10 May 2008 om 16:34 uur
|
Inloggen